คุยกันก่อนนะจ้าา
 
ครบรอบ4ปีเต็มของการดองเค็มฟิกเรื่องนี้ แต่งตั้งแต่ก่อนภาค4จะเข้าคิดดูดิ งั้นพล๊อตเรื่องบางอย่างจะเป็นการจิ้นของคนแต่งซะส่วนใหญ่ เช่นรูปร่างหน้าตา ปริศนาของเรื่อง ฯลฯ
มีคนเมล์มาที่ love_my_elf@hotmail.com ถามหาตอนต่อพอควร (จนตอนนี้คงไม่มีใครตามกันแล้ว  555)
ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยคร๊าบบบบบบบบบบบบบบ   กระพ้มเรียน+งานถาโถมมมม ***ข้ออ้างล้วนๆ  หง่ะผิดไปแล้วคร๊าบบบบบบบบ
เวลาว่างก็พอมี แต่มัวแต่ไปลัลล้าเรื่องอื่นซะงั้น
 
คราวนี้จะมาต่อให้จบซะที  ต้องจบก่อนหนังแฮร์รี่ภาคสุดท้ายให้ได้น่ออออ!!!! 555++
 
โหมโรงเท้าความกันกับ 3ตอนแรกกันก่อนนะจ๊ะ ยาวหน่อยน๊าา
 
ปล.บางฉากบางตอนอาจปรับปรุงเปลี่ยนแปลงให้เหมาะสมจากเดิมนิดหน่อยจ้า
 
 
 
##################
 
Title: Love My Elf #1
Author: Feilong
Category: Drama etc.
Pairing: DM/HP, ??/??
Rating: G
 
 
 
 
‘วันสุดท้ายก่อนปิดภาคเรียน’

“ น่าเบื่อชะมัดเลยเนอะ..” หนุ่มผมสีเพลิงพูดขึ้นมาลอยๆ ขณะที่เศษขนมปังลอดกระเด็นออกมาจากซอกฟัน

“ ยี๊! รอน! บอกกี่ครั้งแล้วเวลาอาหารอยู่ในปาก อย่าได้บังอาจพูดออกมา” สาวน้อยผมฟูกล่าวตักเตือนเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้ว เจ้าตัวเองก็ยังจำไม่ได้

“เถอะน่า...ชายหนุ่มมันก็หยั่งงี้ทุกคนแหละ” หนุ่มรอน ยังไม่หยุดพฤติกรรมนั้น แถมคราวนี้เศษลูกเกดกระเด็นออกมาด้วย

“ยี๊! เหรอยะ! แล้วทีแฮร์รี่ไม่เห็นเป็นแบบนั้นเลย” แม่สาวน้อยหันไปหาเพื่อนอีกคน ที่นั่งอยู่ข้างๆ และทานอาหารได้เรียบร้อยกว่า เจ้าตัวปัญหาตรงหน้า

“ห่ะ..เหรอ..คงงั้นมั้ง” คนถูกมอง ได้แต่พยักหน้ารับคำหงึกๆ เพราะกลัวสายตาพิฆาตของเพื่อนสาว

“ก็แหงล่ะ...แฮร์รี่จะทำอะไรก็ดูดีไปหมดแหละนะ” รอนทำหน้ามุ่ย ฟังจากที่พูดแล้วมันเหมือนคนน้อยใจชัดๆ

“แน่นอน!” สาวน้อยเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงฟังดูชัดถ้อยชัดคำ

“อ่า....”คนกลางได้ฟังแล้วก็อ่อนใจ
“ เอาน่าๆ พวกนายอย่าทะเลาะกันเลยนะ จะไม่ได้เจอกันอีกตั้งนาน จากกันด้วยดีดีกว่านะ” จนแฮร์รี่ต้องรีบพูด ตัดบท เพราะเห็นสีหน้าเพื่อนชายแล้วคงปล่อยไว้ไม่ได้

“พอตเตอร์! แฮร์รี่! อยู่ในนี้หรือเปล่า!” หนุ่มท่าทางเงอะงะ ฟันกระต่ายสองซี่ วิ่งหน้าตื่นเข้ามา

“เนวิล ! ชั้นอยู่นี่!” แฮร์รี่เรียก พร้อมโบกไม้โบกมือให้

“ฮะ แฮร์รี่ แฮร์รี่! แฮ่กๆๆ แฮร์” เนวิลวิ่งหน้าตื่นเข้ามาตามเสียงเรียกนั้น พร้อมเสียงหอบหายใจไม่เป็นจังหวะ

“นี่ ใจเย็นๆนะ นั่งก่อนสิ” แฮร์รี่ใช้มือตบเก้าอี้ไม้ ที่ว่างข้างๆตัวเบาๆ

“มีใครตายหรือไง! ห่ะ! เจ้าอ้วน” เสียงดังมาจากโต๊ะยาวฝั่งตรงข้าม เสียงของคุณชายแห่งสริธีรินสุดเนี๊ยบ
‘เดรโก มัลฟอย’

“เอ๊ะ! ที่นี่เค้าไม่ให้พวกสัตว์เลี้ยงเข้ามาไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงได้ยินเสียงเห่าอยู่ล่ะ” คำพูดกระทบแรงๆจากปากของแฮร์รี่ ที่ไม่ค่อยมีใครได้ยินบ่อยนัก ทำเอาเพื่อนๆที่ได้ฟังอึ้ง เงียบ ไปตามๆกัน

“โห ช่างกล้า นายทำได้ไง” รอนกล่าวชื่นชม? เพื่อนรัก พร้อมปรบมือเปาะแปะ

“หนอย... ซักวันแกได้เจอดีแน่ พอตเตอร์!” คนโดนด่า ชักสีหน้าไม่พอใจมากออกมาอย่างไม่มีกั๊ก แล้ววิ่งออกจากห้องไปพร้อมกับก้อนหินยักษ์ข้างกายทั้งสอง
“ฮะ...แฮร์รี่..ขอบใจนะที่ช่วยชั้น” เนวิลกล่าวขอบคุณ ในความกล้าของเพื่อน

“ ไม่เป็นไรหรอกชั้นเองก็อยากทำอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว” แฮร์รี่พูด พร้อมขยิบตาให้หนึ่งที
“ แล้ว....ว่าแต่นายเหอะตามหาชั้นเนี่ย ...มีเรื่องสำคัญอะไรเหรอ”

“อ๊ะ!... เกือบลืม....ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์เรียกพบน่ะ.....บอกว่ามีเรื่องสำคัญมาก ให้นายรีบไปหาด่วน!”

“หา ! ... เรื่องด่วน! .....ต้องเป็นเรื่องไม่ดีแน่ๆเลย ....จะเกี่ยวกับคนๆนั้นหรือเปล่านะ”
สาวน้อยทำตาโต หน้าตื่นคล้ายๆกับอีกหลายคนที่ได้ฟัง พร้อมกับวิเคราะห์สถานการณ์ให้เบ็ดเสร็จ

“อืม...ไม่รู้สิ” แฮร์รี่เองก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน รู้สึกกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก
.
.
.
.
ก๊อก ก๊อก
“ศาสตราจารย์ครับ...ผมเข้าไปได้มั้ยครับ”

“ โอ้.....แฮร์รี่....เข้ามาสิ กำลังรออยู่เลย”
 
“ศาสตราจารย์ต้องการพบผม?”

“ใช่ ลองบัตท่อมคงจะบอกเธอแล้ว ว่าเป็นเรื่องสำคัญมาก” ดัมเบิลดอร์พูด พร้อมกับลดมือลง เป็นเชิงให้นั่งบนเก้าอี้ที่มาตั้งอยู่ข้างหลังแฮร์รี่ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

“อ่ะ ...ขอบคุณครับ” เค้ากล่าวขอบคุณและนั่งลงตามคำสั่ง

“เรื่องที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ เป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกับความปลอดภัยของเธอนะ” ดัมเบิลดอร์ชักสีหน้าจริงจัง เพื่อเริ่มการสนทนาที่แสนจะเคร่งเครียด “อย่างที่รู้ๆกัน ว่าเมื่อไม่นานมานี้นักเรียนคนหนึ่งของโรงเรียนเราถูกฆ่าตาย”

“อึก... เซดริก ดิกกอรี่” แฮร์รี่เอ่ยชื่อคนในความทรงจำของเค้าขึ้นมา

“ถูกต้อง....ถือเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของฮอกวอต.”

“ครับ...ผมรู้...ผมไม่เคยลืม....เค้าถูกฆ่าพร้อมๆกับ...การ...กลับมา..ของ..” แฮร์รี่พูดพร้อมกับขบฟันกรอด ด้วยความโกรธแค้น

“โวลเดอมอร์ ...” ดัมเบิลดอร์เอ่ยนามของเจ้าแห่งศาสตร์มืด ผู้ที่ช่วงชิงความสุขทุกๆอย่างไปจากคนหลายคน

“สักวัน..สักวัน....ผม....จะ...ฆ่ามันให้ได้!” แฮร์รี่พูดราวกับว่าจะป่าวประกาศให้คนทั้งโลกรู้

“ใจเย็นๆ พอตเตอร์...ฉันเชื่อว่าเค้าจะต้องได้รับผลกรรมที่ได้ก่อไว้แน่นอน”
ดัมเบิลดอร์พูดเพื่อฉุดรั้งอารมณ์ของแฮร์รี่ไว้

“แต่ยังไงก็ตาม ...ในเมื่อโวลเดอมอร์ได้กลับมาอีกครั้ง....ความปลอดภัยของเธอจึงเป็นเรื่อง ที่ฉันเป็นกังวลมากที่สุด...อย่างที่ใครๆก็รู้กันว่าเค้าต้องการตัวเธอ มากกว่าอะไรทั้งหมด”

“ครับ...ผมก็คิดว่าอย่างงั้น....แต่ผมไม่เคยกลัว...ผมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับโวลเดอมอร์ได้ทุกเมื่อ....ถ้า”

“แต่ไม่ใช่ตอนนี้” ดัมเบิลดอร์รีบพูดตัดบท
“แฮร์รี่...ฉันรู้ว่าเธอเก่ง...สามารถเอาชนะความชั่วร้ายได้...ไม่ว่า มันจะโหมกระพือเข้ามาเมื่อไหร่...เธอก็ผ่านมันมาได้หมด ...ด้วยความสามารถของเธอเอง...หรือบางครั้งอาจเพราะโชคช่วย” ดัมเบิลดอร์โน้มศรีษะเข้ามาใกล้
“แต่มันอาจจะไม่เป็นอย่างนั้นเสมอไป....บางที...เธออาจจะล้มลง...อาจจะ เหนื่อย...ท้อแท้....หรือไม่สามารถที่จะยืนหยัดต่อสู้กับมารร้ายอย่างนั้น ได้”

“ไม่.!.ไม่มีวัน.!..ไม่มีอะไรที่จะทำให้ผมลืมเหตุการณ์เลวร้ายที่ผมได้ รับจากการกระทำของคนๆนั้น...แล้วทำให้ผมหมดกำลังใจที่จะสู้ต่อได้”

“ไม่แฮร์รี่ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น...ที่ฉันจะพูดคือ...ฉันต้องการจะช่วยเธอต่างหาก” ดัมเบิลดอร์กล่าวด้วยถ้อยคำหนักแน่น
“ช่วยผม...?”แฮร์รี่เริ่มเป็นงงกับคำพูดของคนตรงหน้า

“ใช่....เธอรู้ใช่ไหมว่าพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันปิดภาคเรียนแล้ว..”

“รู้ครับ”

“ถ้าอย่างนั้นฉันอยากถามเธอ...ว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหนระหว่างปิดภาคเรียน”

“กะก็คงเป็น...บ้านลุงกับป้าผม..” แฮร์รี่ตอบทั้งๆที่ไม่ค่อยอยากจะกลับไปนัก

“ใช่....ถ้าเป็นเวลาปกติน่ะนะ”

“เวลาปกติ?....ศาสตราจารย์หมายความว่ายังไงครับ”

“ก็ฉันคิดว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ไม่ปกติน่ะสิ”

“เอ๋? .....ศาสตารจารย์หมายถึง...การที่โวลเดอมอร์กลับมาอีกครั้งเป็นเวลาที่ไม่ปกติใช่หรือเปล่าครับ”

“ถูกต้อง....แล้วเธอไม่คิดเหรอว่าในสถานการณ์อย่างนี้โวลเดอมอร์อาจจะ ตามไปหาเธอที่บ้านลุงกับป้าเธอก็ได้....ในเมื่อตอนนี้เค้ากลับมาใหม่พร้อมๆ กับพลังอำนาจที่เพิ่มมากขึ้น” ดัมเบิลดอร์เริ่มพูดให้แฮร์รี่ได้คิดตาม “พรรคพวกที่เพิ่มขึ้นของเค้า...พวกยักษ์ .....ผู้คุมวิญญาณ...พวกสัตว์ร้ายต่างๆ...อีกทั้งพรรคพวกเก่าที่ยังคอยจงรัก ภักดีต่อเค้าอยู่........ซึ่งฉันคิดว่าเป็นอันตรายกับเธอมากนะ ถ้าเธอจะกลับไปอยู่ที่บ้านลุงกับป้า...โดยไม่มีอะไรคอยคุ้มกันเธอ”

“ศาสตราจารย์..กำลังหมายความว่า...จะให้ผมไปอยู่กับคนอื่นที่สามารถปกป้องผมได้เหรอครับ.” ดัมเบิลดอร์พยักหน้ารับ
 
“หรือว่า ศาสตาจารย์จะให้ผมไปอยู่กับ..ซีเรียส!” แฮร์รี่ทำตาโต ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เพราะเค้าก็อยากจะไปอยู่กับพ่อทูนหัวของเค้าอยู่แล้ว

“ไม่ใช่แน่นอน.”
ดัมเบิลดอร์กล่าว ทำเอาคนฟังฝันสลาย

“ห๊ะ.....งั้นจะมีที่ไหนให้ผมอยู่ได้อีกเหรอครับ....บ้านวิสลีย์ ?...หรือว่าที่ฮอก