[Fic HP:VM(TR)/LM] Dark Mark EP7

posted on 22 May 2011 23:03 by voldemortz in hpfic

Title : Dark Mark EP7

Pairing : VM(TR)/LM

Rating: NC-17<----เตือนแล้วน๊าาาา

 

 

 

 

‘ได้ทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะกล้า

 

และเมื่อตัดสินใจไปแล้ว  อะไรก็มาเปลี่ยนแปลงไม่ได้’

 

 

 

ทันทีที่จัดเตรียมทุกอย่างพร้อม

 

และเมื่อทางสะดวก ไร้ผู้คนหรือสิ่งมีชีวิตใดออกมาเพ่นพ่าน

 

ชายทั้งสองค่อยๆย่างกายออกจากห้อง เดินลงบันไดยาว ด้วยฝีเท้าที่เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

โดยมีผ้าคลุมล่องหนคลุมกายไว้ เป็นผ้าคลุมชั้นดีที่สามารถอำพรางร่างกายได้

 

เหตุที่ต้องยุ่งยากขนาดนี้ แทนที่จะหายตัวออกไปเลยก็เพราะจอมมารและพวกผู้เสพความตายที่มาอาศัยรวมกันในคฤหาสน์แห่งนี้    อาจสัมผัสถึงพลังเวทมนตร์ได้   จึงต้องใช้วิธีธรรมดาแก้ขัดไปก่อน

 

ระหว่างที่กำลังเดินผ่านสวนดอกไม้หลังคฤหาสน์เพื่อออกไปยังประตูเล็กที่ถูกปกคลุมด้วยไม้เลื้อยจนแทบจะกลืนไปกับพุ่มไม้รอบข้าง หากคนทั่วไปเห็นก็ไม่อาจรู้ได้ว่านี่คือประตูทางออก

 

ชายผมทอง ร่างสูงโปร่ง หันกลับไปมองคฤหาสน์หลังงาม ซึ่งเป็นบ้านของเขาเอง แล้วก็อดใจหายไม่ได้

พร้อมตั้งคำถามต่างๆนาๆ

 

‘มีวันนี้ด้วยรึ วันที่ต้องหนีออกจากบ้านตัวเอง’

 

‘เราจะหนีจากการเป็นผู้เสพความตายได้เหรอ ทั้งๆที่ยังมีตรามารติดตัวอยู่อย่างนี้’

 

‘ถ้าจอมมารตามมาทัน อะไรจะเกิดขึ้น’

 

ร่างนั้นหยุดชะงักลงเล็กน้อย จากมือที่เกาะกุมกันไว้ทำให้อีกคนรับรู้ได้

ชายผมดำ หยุดเดิน และหันกลับมามองคนข้างหลัง

 

“รู้สึกกังวลเหรอ....ลูเซียส?”  อ้อมแขนแกร่งรั้งตัวร่างเล็กกว่าเข้ามาใกล้ มืออีกข้างเชิดคางมนขึ้นช้าๆ ให้สบตา

 

“ผม....” นัยน์ตาสีควันบุหรี่ สบตาคนสูงกว่า คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

แสดงให้เห็นถึงความกลัวที่มีในใจ  

 

 

“ได้โปรดเชื่อในตัวชั้นนะ...ลูเซียส”

เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้มลงจูบที่ริมฝีปากนั้น เพื่อปลอบโยนให้หายจากความกลัว

และมันก็ได้ผล  แขนเรียวเอื้อมกอดรอบคอเขา   ขจัดความกลัวต่างๆนั้นออกไปและรับรสจูบที่รุ่มร้อนไว้แทน

 

 

เมื่อริมฝีปากผละออกจากกัน มือแกร่งก็เกี่ยวรั้งรอบเอวบางไว้

ดวงตาเข้มจับจ้องมองคนข้างกาย พร้อมกับยิ้มให้

“ รีบไปเถอะ ก่อนที่ใครมาเห็นเข้า ......ส่วนจูบที่ค้างไว้เมื่อกี้ ค่อยมาต่อกันทีหลัง”

 

 

ทำเอาคนหน้าแดงอยู่แล้วเพราะรสจูบ  แดงระเรื่อเข้าไปอีก

 

ร่างสูงกุมมือร่างบางเดินผ่านประตูออกมาสู่ป่าสนด้านนอก

“จากนี้เราจะเดินไปเรื่อยๆ ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะระยะเวลามีจำกัด”

 

พอเดินออกมาได้ซักพัก ร่างสูงก็ดึงผ้าคลุมล่องหนออก ยัดมันเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ

พร้อมกับผิวปากเรียกนกตัวใหญ่สีขาวสลับแดงออกมา

 

นกตัวนี้ให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

มันบินวนรอบร่างทั้งสองแล้วหยุดเกาะที่ท่อนแขนแกร่งช้าๆ

 

“สวัสดี Rose ผู้แสนดี” ร่างสูงใหญ่เอ่ยขึ้นเบาๆ เจ้านกตัวนั้น ส่งเสียงร้องทักขึ้นเบาๆเช่นกัน เป็นเสียงไพเราะที่คุ้นหู และชื่อที่คุ้นเคย เมื่อนานมาแล้ว

 

เจ้านกสีสวยส่งเสียงทักคนข้างๆที่ยังคงหลงลืมอยู่ แล้วค้อนให้อย่างน้อยใจ

“ลูเซียส จำRoseไม่ได้รึ นกน้อยในตอนนั้น มันโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ”

เนื่องจากเป็นนกเวทมนตร์จึงมีอายุยืนกว่าสายพันธุ์ปกติ

 

ร่างบางเบิกตากว้าง ความจำถูกกระชากคืนมา นกไนติงเกล ที่หายไปเมื่อนานแสนนานมาแล้ว

“Rose!! ใช่มันจริงๆเหรอ ผมนึกว่ามันหายไปพร้อมคุณในตอนนั้นซะแล้ว!?” ลูเซียสเอ่ยขึ้นพลางยื่นมือไปสัมผัสขนนกสีสวยเบาๆ

 

“มันไม่ได้หายไปไหนหรอก ยังคงวนเวียนอยู่แถวๆนี้ ใกล้ๆคฤหาสน์ของเธอนี่แหละ” 

 

“ของทุกสิ่งที่ชั้นให้หรือฝากเธอไว้ มันมีความหมายทั้งนั้น  เชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของชั้นได้ทุกสิ่ง อย่างบันทึกที่ถูกทำลายนั้นก็ด้วย….”

จากคำพูดทิ้งท้ายประโยค ทำให้คนฟังสะอึกไปพักใหญ่....

 

ร่างสูง ไม่รอช้า รีบหยิบจดหมายจากในกระเป๋าเสื้อ ยื่นให้ Rose แล้วกระซิบเบาๆ

“ส่งให้ถึงมือดัมเบิลดอร์นะ   และรักษาตัวด้วย” 

 

เจ้านกรับคำ แล้วรีบออกบินทันที

ดวงตาคนทั้งสองจ้องมอง นกตัวนั้นจนลับตาไป

ในใจก็ภาวนา ‘ขอให้สำเร็จลุล่วงทีเถอะ’

 

 

“ปะ พวกเราก็รีบออกเดินทางกันเถอะ”

มือแกร่งกุมมืออีกคนแน่น  ออกเดินนำไปเบื้องหน้า ที่ยังคงมืดสลัว มีเพียงแสงสว่างจากไม้กายสิทธิ์ส่องนำทาง

แม้บรรยากาศโดยรอบจะ หนาวเย็นยะเยือกชวนขนลุก แต่มือแกร่งของคนตรงหน้าได้สร้างความอบอุ่น ปลอดภัยให้ตลอดการเดินทาง

 

คนทั้งสองเดินมาเรื่อยๆเกือบทั้งคืน เป็นเพราะความหนาวเย็นในตอนกลางคืน จึงทำให้เหงื่อผุดพรายเพียงเล็กน้อย แต่ด้วยการที่ต้องเดินเท้า ทำให้เกิดความล้ามากเหมือนกัน  โดยเฉพาะลูกคุณหนู ที่แทบจะไม่ค่อยได้ออกเดินเท่าไหร่นักเพราะมีคนรับใช้ และสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย  ต้องร้องขอพักเหนื่อยซักหน่อย

ซึ่งอีกคนก็เข้าใจและเห็นด้วยตามนั้น แต่ไม่วายทิ้งท้ายว่าจะอุ้มไปก็ได้  ซึ่งก็ถูกปฏิเสธโดยสิ้นเชิง....

 

 

จากการเตรียมการมาพร้อม เต็นท์ที่ถูกทำด้วยผ้าขนสัตว์ชั้นดี ได้ถูกกางออก

และร่ายเวทมนตร์เพื่ออำพรางอาณาเขตรอบๆ  เผื่อมีใครตามมาพบเข้า

 

เต็นท์ที่ภายนอกดูดี พอเข้ามาข้างในยิ่งดูดีกว่า มีปัจจัยสี่พร้อมสรรพ และสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน...ราวกับเป็นบ้านหรูอีกหลัง

 

พอเข้ามาในบ้าน(เต็นท์)  ร่างสูงใหญ่ก็ทิ้งตัวลงบนโซฟากว้าง พร้อมเอื้อมไปหยิบไวน์ชั้นดีที่วางไว้บนโต๊ะข้างๆมาดื่มแก้กระหายทันที

ส่วนอีกคนขอตัวไปอาบน้ำก่อน  เพราะทนรับสภาพเหงื่อไคล(อันน้อยนิด)ของตัวเองไม่ไหว

แต่ขณะที่กำลังเดินไปเข้าห้องน้ำ ร่างทั้งร่างก็ถูกดึงลงนั่งบนตักของคนตัวโตและถูกสวมกอดไว้แน่น

 

“ทอม! จะทำอะไรน่ะ ? ผมร้อนนะ จะไปอาบน้ำ” คนโดนแกล้ง ตะหวาดขึ้นมาทันทีตามประสาคนถูกขัดใจ

 

“จะรีบร้อนไปไหน ไม่ดื่มอะไรกันก่อนหล่ะ? ชอบไม่ใช่เหรอ?”

ยังขัดใจไม่หยุด

 

“ก็ไว้อาบเสร็จค่อยมาดื่มก็ได้ ตอนนี้ผมร้อนจะแย่แล้วนะ!!” วิญญาณคุณหนูเข้าสิงเต็มขั้น ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ยังว่าง่ายอยู่เลย

 

แต่แล้วร่างที่พยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนนั้น ต้องหยุดชะงักลง เพราะ

“ดีงั้น...เราไปอาบพร้อมกันเลย” ร่างสูงยืนขึ้นพร้อมอุ้มอีกคนที่กำลังอึ้ง ลอยขึ้นในท่าเจ้าสาว

 

‘เฮ้ยยยยย!!! ไม่เอาน๊า!!!’

ร่างที่ถูกอุ้มออกแรงดิ้นเพื่อจะให้หลุดออกจากอ้อมแขนนั้น

แต่แล้วก็หลุดจริงๆ แต่หลุดตกลงไปในอ่างอาบน้ำที่มองดูเหมือนสระว่ายน้ำมากกว่า ภายในหรูห้องน้ำที่ถูกตกแต่งอย่างมีรสนิยม

 

สภาพของลูเซียสตอนนี้ไม่ต่างกับลูกหมาตกน้ำ เปียกปอนตั้งแต่หัวจรดเท้า  พอเริ่มทรงตัวอยู่ก็ท้าวสะเอวเงยหน้ามองอีกคนอย่างไม่พอใจ

 

แต่ก่อนที่จะทันได้เอ่ยปากว่าอะไร ชายตรงหน้าก็เริ่มถอดเสื้อคลุม และตามด้วยเสื้อผ้าออกทีละชิ้น  จนกระทั่งเปล่าเปลือย  เผยให้เห็นกล้ามเนื้อกำยำแบบผู้ใหญ่ เขาค่อยๆเดินลงบันไดที่ทอดยาวสู่อ่างอาบ(สระ)น้ำช้าๆ

 

“อ่า.....คือ....ทอม..คุณอยากอาบน้ำเหรอ...งั้นผมให้อาบก่อนก็ได้ เดี๋ยวผมค่อยอาบต่อแล้วกั...!!”

 

ยังไม่ทันพูดจบร่างที่ถอยลู่จนติดขอบอ่างก็โดนโอบอีกครั้ง โอบครั้งนี้ยังช่วยปลดกระดุมเสื้อให้ด้วย

 

“อ๊ะ!!.... ทอม...ไม่ดีม๊างงง ..เรารีบเดินทางกันไม่ใช่เหรอ???”

คนพูดหน้าเริ่มแดง ยกแขนดันร่างเปล่าเปลือยนั้นไว้

 

“ยังมีเวลาอีกตั้งสองวันเต็มๆ แถมฮอกวอตส์ก็อยู่อังกฤษเหมือนกันอีก ผ่อนคลายกันบ้างจะเป็นไรไป แล้วอีกอย่างจะขอต่อจากจูบที่ค้างไว้ก่อนหน้านี้ด้วย”

มือของร่างกำยำนั้นยังคงทำหน้าที่ปลดเปลื้องเสื้อผ้าคนตรงหน้าออกเรื่อยๆ

“แล้วอีกอย่าง เธอไม่คิดถึงชั้นรึไง?  ทีเมื่อก่อนยังชอบให้อาบด้วยกันอยู่เลย”  ร่างสูงเอ่ยส่งสายตาจ้องมองมา

 

ทำเอาคนฟังพูดไม่ออก รู้สึกอายกับตัวเองเมื่อก่อน

ก็เมื่อก่อนเป็นเด็กแรดนี่นา  แต่ตอนนี้ก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว มันไม่เหมือนกันน๊ะ.....

 

 

“คะ...คิดถึงสิ...แต่ว่าเวลานี้มั.!”

เพียงแค่ได้ยินว่า ’คิดถึง’ คำเดียว  ชายผมดำก็บรรจงก้มลงจูบริมฝีปากบางนั้น  ลิ้มรสชาติของความคิดถึงนั้นเนิ่นนาน

มือแกร่งไล้ไปตามผิวกายอีกคนที่บัดนี้เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียวคล้องอยู่ตรงข้อศอก

 

‘ นี่จะ.....จริงๆเหรอ?!!’

 

ยิ่งคิดใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ

มือคนตรงหน้าที่สัมผัสหยอกเย้ายอดอก รับรู้ได้ถึงเสียงเต้นของหัวใจก็อดยิ้มไม่ได้

“หึ..ตื่นเต้นเหรอ? ..... แสดงว่าห่างหายไปนาน...ค่อยอุ่นใจหน่อยว่าไม่ได้เป็นของชายคนไหน นอกจากชั้น”

 

ลูเซียสหันหน้าหนี ไม่กล้าสบตา  ‘ก็แหง๋ล่ะใครจะกล้า’

 

“ไม่ต้องกลัวนะ ชั้นจะอ่อนโยนกับเธอเหมือนเดิม”

ว่าแล้วก็เริ่มไล้ลิ้นไปกับซอกคอเนียน ลิ้มรสความหอมหวานของร่างกายที่ไม่ได้สัมผัสมานาน

 

ฝ่ามือหยอกเย้าส่วนที่ไวต่อสัมผัสของร่างตรงข้าม  ส่วนมืออีกข้างไล้ต่ำลงด้านหลัง

ปลายนิ้วแกร่งส่งผ่านเข้าไปในร่างนั้นง่ายขึ้นเพราะมีน้ำเป็นตัวช่วย ทันทีที่ถูกรุกล้ำ ร่างบางก็ส่งเสียงครางออกมาเบาๆ เป็นเสียงหวานที่คุ้นเคย ร่างบางโอบกอดแน่น หลับตาปี๋เพราะการเสียดสีที่ยังไม่ชิน

 

เพราะการเพิ่มขึ้นจาก1เป็น2จาก2เป็น3 เรื่อยๆทำให้ช่องทางด้านหลังเริ่มขยาย  และบีบรัดมากขึ้นเป็นจังหวะ

ขณะที่ด้านหน้าเองก็เริ่มไม่ไหวแล้วเช่นกัน

 

“อื้ออ...ระ..เร็วเถอะ...ผมไม่อยาก..อยู่ในน้ำนาน” ร่างบางเอ่ยปนเสียงครางเบาๆ

เร่งอารมณ์ให้ร่างสูงได้ไม่น้อย  ตัวเค้าเองก็แทบจะละลายอยู่แล้ว

 

ร่างสูงถอนนิ้วออกจากตัวร่างบางช้าๆ และยกร่างนั้นขึ้นพิงกับขอบสระ  อ้าขาเรียวออกแล้วพาดเกี่ยวกับบั้นเอวของเขา แขนของร่างบางโอบกอดคออีกคนไว้เพื่อไม่ให้เอนล้มไปด้านหลังอย่างอัตโนมัติ

ภายในใจก็คิดว่า  ไม่นึกเลยว่าจะได้มาพบกันและทำแบบนี้อีกครั้ง.....

 

ไม่ปล่อยให้รอนานส่วนที่ชูชันกลางลำตัวของร่างสูงกำลังถูกสอดใส่เข้ามาในตัวร่างบางช้าๆ

ด้วยช่องทางที่คับแคบกว่า ทำให้ต้องปลุกเร้าอารมณ์ของร่างบางให้มากขึ้น 

 

ริมฝีปากหนาได้รูปหันมาขบเม้มยอดอกชมพูเพื่อให้ส่วนล่างนั้นผ่อนคลายมากขึ้น

 

“อย่าเกร็ง...ลูเซียส” ร่างสูงค่อยๆดันแก่นกายของเขาเข้าไปช้าๆ ไม่เร่งรีบ ทิ้งช่วงให้อีกคนผ่อนคลายเป็นจังหวะ จนสุด

 

“อื้อ...เก่งมากที่รัก” ร่างสูงรู้สึกเสียวซ่านจากการบีบรัดที่เป็นจังหวะ  และเค้าก็ไม่รอช้าที่จะเริ่มขยับตัวเพื่อสนองต้องการของตน

 

ร่างบางส่งเสียงหวาน ระบายความร้อนรุ่ม ภายในร่างที่มีสิ่งแปลกปลอมล่วงละเมิดเข้ามา

 

เมื่อสิ่งนั้นถูกสอดกระแทกเข้าออกเรื่อยๆนานเข้าจนเริ่มชิน จากความอึดอัดทรมานก็แปรเปลี่ยนเป็นความสุขสมแทนที่

 

เป็นความรู้สึกที่เคยได้รับเมื่อนานมาแล้ว  กำลังเริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

 

จังหวะการเคลื่อนไหวถูกเร่งให้เร็วขึ้น  เสียงกระทบกันของกล้ามเนื้อผสมกับเสียงของน้ำในสระ ช่วยเร้าอารมณ์ได้เป็นอย่างดี  ส่งผลให้เสียงครางในลำคอร่างสูงเริ่มติดขัด 

 

“อื้ออ.....ทอม!” ร่างบางเองก็แทบคลั่งเช่นกัน  มือเรียวที่เกาะเกี่ยวรอบคอร่างสูงเริ่มสั่นระริกด้วยความรู้สึกเสียวซ่านที่ยากจะบรรยาย

 

ฝ่ามือแกร่งจับบั้นท้ายโค้งงอนแน่นขึ้น ให้รับกับแรงอารมณ์ที่กำลังขยับแก่นกายเข้าออกอย่างเมามัน

 

ไม่นานนักร่างทั้งสองก็ปลดปล่อยความรู้สึกออกมาพร้อมๆกัน แต่แล้วร่างทั้งสองที่จากกันไปนานก็กลับมาหลอมรวมกันอีกครั้ง

 

ทอมค่อยๆถอนตัวเองออกมาช้าๆ วางร่างที่อ่อนแรงของอีกคนลงบนขอบสระ  และรีบขึ้นจากน้ำพร้อมหยิบผ้าคลุมที่แขวนอยู่อย่างเป็นระเบียบมาคลุมตัวไว้ และหยิบอีกตัวมาใส่ให้อีกคน

เขาประคองร่างลูเซียสขึ้นเพื่อสวมเสื้อคลุมให้  และอุ้มร่างนั้นหมายจะเดินไปทางห้องนอน

 

“ห๊ะ!! ไม่เอาน๊ะ! ผมเหนื่อยจะแย่แล้ว!…”

ร่างบางประท้วงลั่น 

 

“คิดอะไรน่ะ ลูเซียส?  ชั้นแค่จะพาไปนอนเฉยๆ”  ว่าแล้วเขาก็วางร่างนั้นลงนั่งบนเตียงเบาๆ พร้อมเช็ดผมที่เปียกปอนให้

คนเข้าใจผิดได้แต่เงียบพูดไม่ออก ทั้งหน้าแตกทั้งอาย

 

……………

ร่างสูงเช็ดผมให้เบาๆ จนใกล้แห้งสนิท

รู้สึกดีทุกครั้งเมื่อมีคนสัมผัสเส้นผม โดยเฉพาะคนๆนี้...

นานกว่าสิบปีที่ไม่ได้พบกัน ยังคงรักและรออยู่ตลอดเวลา ไม่เปลี่ยนแปลง

เขายังคงอ่อนโยนเสมอ ไม่อยากให้เวลานี้ผ่านไปเลย  อยากหยุดเวลาไว้เพียงแค่นี้...

 

 

ร่างบางจ้องมองใบหน้านั้นไม่วางตา  แววตาที่แข็งกร้าว แต่ก็เต็มไปด้วยความห่วงใยให้เขาเสมอ ใบหน้าคมเข้มที่คุ้นเคย ชวนให้หลงใหล ผมสีดำที่นุ่มมือเมื่อสัมผัสตอนนี้กลับเปียกชุ่ม.....!!

 

“อ๊ะ...ผมคุณก็เปียกนี่ มา...เดี๋ยวผมเช็ดให้บ้าง”  ลูเซียสหยิบผ้าที่วางพับข้างเตียงมาถือไว้ ยกแขนขึ้นหมายจะเช็ดผมให้บ้าง

 

“หือ?...” ตอนนั้นเองทอมก็เพิ่งสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ที่ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

 

เขาจับที่ท่อนแขนลูเซียส และพลิกท้องแขนขึ้น ให้เห็นสิ่งนั้นชัดๆ

 

“ชิ!..ตรามาร”  เขาสบถขึ้นอย่างไม่พอใจ

 

สัญลักษณ์ของผู้เสพความตาย ทาสผู้รับใช้จอมมารตลอดกาล.....

 

“ต่อไปนี้...คงไม่จำเป็นอีกแล้วล่ะ”

เขากล่าวพร้อมเรียกไม้กายสิทธิ์มาและ พึมพำคาถาบางอย่างเบาๆ

 

รอยของตรามารที่น่ากลัวแปรเปลี่ยนเป็นรูปลายเส้นของนกไนติงเกลทาบทับแทน

 

“ต่อจากนี้ไปเธอจะเป็นอิสระจากการเป็นทาสของจอมมารชั่วนิรันดร์”  เขาพูดพร้อมกัมลงจูบทับที่รอยนั้นเบาๆ

 

“แต่จะเป็นทาสรักของชั้นแทน”

เขากล่าวพลางยิ้มให้ คนได้ฟังหน้าแดง ขนลุกให้กับความหวานเยิ้มในคำพูดนั้น

 

“เพียงสัมผัสรอยนี้ เธอจะรู้สึกถึงชั้น และชั้นจะรู้สึกถึงเธอ เราจะสื่อถึงกันได้เสมอ”

 

 

 

‘ที่ใดมีความชั่ว ที่นั่นจะไร้ซึ่งความรัก และในทางกลับกัน ที่ใดที่ปราศจากความชั่ว ที่นั่นเราจะได้พบกับความรักที่แท้จริง’

 

 

‘ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร เราจะมีกันและกันเสมอ นิรันดร’

 

 

TBC.

 

 

 

 

ปล. แวะอ่านนิดนึงนะคะ

สาเหตุที่เราติดตัว counter ไว้ก็เพราะรู้ตัวเองว่าเป็นคนขี้เกียจไม่ค่อยขยันอัพบล็อกเท่าไหร่ ก็อยากรู้ว่าในวันๆนึงเนี่ยจะมีคนเข้ามาดูบล๊อกเราบ้างมั้ยน๊าจำนวนกี่คนกันน๊า  ซึ่งตอนนี้คนเข้าดูปาไป 1900 กว่าๆ จะสองพันอยู่มะรอมมะร่อแล้ว

คือว่างงนิดหน่อยค่ะ ว่าคนเม้นน้อยมากเลย ที่จริงเราก็ไม่ได้คิดมากอะไรหรอกน๊า ที่เราสร้างบล็อกนี้ขึ้นมาก็คืออยากอัพฟิกหรืออะไรๆเพื่อสนองตัณหาตัวเองแค่นั้น แต่ก็อยากจะรู้จักคนที่ชอบอะไรๆเหมือนกันเท่านั้นเอง เพราะคนที่เข้ามาอ่านฟิกของเราหรือข้อความของเราแสดงว่าชอบอะไรที่คล้ายๆกันกับเราใช่ม๊าา  ก็แค่อยากมีเพื่อน และอยากรู้จักคนที่มีความเห็นคล้ายกันเท่านั้นเอง 

เข้าใจว่าบางคนอาจขี้เกียจโพส ขี้เกียจแสดงความเห็นมากมาย แต่ถ้ามีเวลา ยังไงช่วยกดแค่ไอคอนซัก1ตัวแล้วกดโพสให้ชื่นใจหน่อยก็ได้น๊ะ ไม่ว่ากัน 'ก็แค่อยากรู้จักนะจ๊ะ' ^^

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

question เพิ่งเข้ามาอ่านครั้งแรกเลย คู่นี้เหนือความคาดหมายแต่ชอบๆนะ สนุกๆมาก

#5 By Snape (110.78.149.212) on 2013-08-28 03:20

Houses and cars are expensive and not everyone can buy it. However, <a href="http://bestfinance-blog.com/topics/business-loans">business loans</a> are invented to help people in such cases.

#4 By FernChristensen35 (91.201.66.6) on 2011-05-28 09:33

I had a desire to start my company, nevertheless I didn't earn enough of money to do that. Thank goodness my close dude proposed to take the <a href="http://bestfinance-blog.com">loans</a>. So I used the consolidation loans and made real my old dream.

#3 By JaimeCastillo (91.201.66.6) on 2011-05-28 09:33

แวะมาอ่านให้ชีวิตแจ่มใส >.,<

กำลังนั่งอ่านชีว หน้าหนังสือต้องอาบเลือด 555.5 จากห้องนอนเป็นห้องน้ำเป็นบรรยากาศ หุหุ ลูเซียสตอนโต(แก่ หุหุ)ขี้อายเนอะ แต่ตอนเด็กๆนี้ ไฮด์แอบฮอาตรง เด็กแรด โดนเต็มๆอ่ะ 5555.5

เรื่องคนเข้ามาดูบล็กนะเยอะเป็นเรื่องปกติมาก -.- เพราะไฮด์ก็เป็นจำนวนคนเข้ามาดูเยอะเวอร์แต่เม้นนิดเดียว เหอะๆ เริ่มปลง555.5

#2 By HIDE.Dawn on 2011-05-23 18:46

ทอมลูเซียส ..มีคู่นี้ด้วยเหรอเนี่ย~
อูอาว์!

#1 By #11 on 2011-05-23 07:19